Voor Guy was het echt een onvergetelijke en levensveranderende ervaring. Hij heeft veel vrienden gemaakt en vooral veel persoonlijke groei doorgemaakt: hij is volwassener en zelfverzekerder geworden en zet zich nu in om zichzelf te blijven ontwikkelen.
Hij heeft meer zelfvertrouwen gekregen. In Japan besefte hij dat hij zelf actief contact moest zoeken en dat heeft hij gedaan bij alle drie gastgezinnen. Daarna durfde hij zich ook volop in te zetten op school. Hij deed zelfs zo goed mee dat de school hem vroeg mee te doen aan hun nieuwe flyer om nieuwe leerlingen te trekken!
Bovendien heeft hij via het programma jongeren uit allerlei landen ontmoet. Nu kijkt hij ernaar uit ze weer te zien als reizen weer kan, in Europa, de VS of Japan. Niet slecht voor een zestienjarige! Zijn wereld is echt groter geworden. Hoewel hij naar Japan ging om z’n taalkennis te verbeteren, heeft het programma hem nog zoveel meer gebracht dan we als ouders hadden durven hopen.

Ik weet zeker dat dit soort programma's heel waardevol zijn, omdat jongeren zich ontwikkelen, internationale ervaring opdoen en een sterke basis leggen voor hun toekomst.

Guy

Mijn naam is Angela, ik kom uit Roemenië en ik heb meegedaan aan het High School-programma van één jaar in Japan [toen ik 15 jaar was]. […] De taal helemaal opnieuw leren in Japan voelde alsof ik weer opnieuw begon. Ik kreeg de kans om niet alleen een nieuwe taal te leren, maar ook nieuwe gevoelens en emoties te ontdekken. Ik besloot dat ik nog een jaar moest blijven om mijn doelen daar echt te bereiken. […] Het was vooral een ervaring van mensen leren kennen en mezelf beter leren begrijpen in een andere omgeving. Mijn gastgezin heeft me hier enorm bij geholpen. Nadat ik een paar cultuurshockmomenten en misverstanden had doorgemaakt, werd mijn gastmoeder al snel mijn beste vriendin, de persoon die me niet alleen over Japan leerde, maar ook over het leven zelf.

Angela

“Hallo!
Ik ben Nandinzul uit Mongolië. Mijn Japanse naam is Nami-chan. Ik heb ongeveer een jaar in Japan gewoond. Mijn gastgezin, de school en de lokale coördinator waren voor mij het belangrijkst. In mijn gastgezin had ik twee oudere gastzussen en een jongere gastbroer. In mijn familie in Mongolië heb ik ook twee oudere zussen en een jongere broer, dus het voelde meteen normaal en vertrouwd. Mijn gastgezin was vanaf het begin vriendelijk en hartelijk.
Ik sprak in het begin nog niet goed Japans, dus ik sprak niet veel met mijn gastvader en gastbroer. Mijn gastzus Nonchan was druk met haar studie en mijn andere gastzus Kacchan zat op dat moment in Frankrijk. Elke dag kreeg ik veel vragen, zoals 'Hoe was school vandaag?', over de Mongoolse cultuur of andere dingen, want mijn gastmoeder vond het belangrijk dat ik Japans sprak. Zonder dat ik het doorhad, werd mijn Japans iedere dag beter en inmiddels kan ik normaal met mijn familie praten.
Toen mijn gastzus terugkwam uit Frankrijk, konden we samen praten over onze vergelijkbare ervaringen. Dat was zo leuk!
Tussen mij en mijn gastgezin waren er nauwelijks moeilijkheden. Eén keer werd ik wel flink verkouden. Mijn gastmoeder bracht me naar de dokter en haalde medicijnen. Samen met haar heb ik veel gekookt, we zijn vaak uit eten geweest (ik ben dol op vlees), ze heeft me aangekleed in een kimono en nam me mee naar de zee. Zo werden we steeds hechter. Ik ben echt dankbaar voor de tijd samen.
En natuurlijk wil ik niet alleen mijn gastgezin, maar ook hun familie (oma en opa) en de lokale coördinator bedanken. Ik had geluk dat ik zulke aardige en warme mensen heb ontmoet.”

Mijn eerste schooldag vond ik deze High School geweldig. We droegen uniformen en ik vond het bijzonder om het echte leven van een Japans schoolmeisje te ervaren. Vrienden maken was een uitdaging, maar ik heb veel interessante dingen van mijn leraren geleerd, ik ben bij een club gegaan (ik speelde klarinet) en deed mee aan het schoolfestival. Tijdens het festival speelde ik verschillende balsporten en zong ik mee. Ook het Japans dat ik van de schooldirecteur leerde was leuk.
Ik ben blij dat ik naar Japan ben gegaan en iedereen heb leren kennen. Ook ontmoette ik andere uitwisselingsstudenten uit verschillende landen. De twaalf van ons zagen elkaar maar eens in de drie maanden, maar vanaf het begin voelden we ons altijd verbonden en leek het alsof we altijd al vrienden waren. Samen werd ons Japans steeds beter en we hebben er allemaal het beste van gemaakt.
Ik heb veel nieuwe vrienden gemaakt en nu wil ik graag nog meer landen ontdekken. In het begin snapte ik er weinig van, maar ik besefte hoe belangrijk het is om met iedereen elk uur, elke minuut, elke seconde samen te zijn. Dus ben ik mijn best gaan doen om te praten, want ik wil later diplomaat worden.
Dankzij dit jaar heb ik mijn toekomst kunnen openen. Daarom: bedankt, gastgezin en school, voor alles!”
 Nandinzul, uit Mongolië

Nandinzul

We willen graag onze dank uitspreken voor jullie steun en service tijdens de reis van onze dochter. De hele ervaring was geweldig dankzij het soepele proces van Nacel.

Onze dochter heeft tien maanden in Japan doorgebracht en zowel de school als het gezin waren boven verwachting. Ze is erg zelfstandig geworden en kon haar taal- en communicatieskills flink verbeteren. Ze ging helemaal op in de cultuur en genoot van het eten, de clubs en de nieuwe vrienden die ze heeft gemaakt. De ervaring was zo goed, dat ze niet kan wachten om terug te gaan.

Heel veel dank aan onze contactpersoon Celine, die ons op elk moment heeft geholpen tijdens deze bijzondere en onvergetelijke tijd voor onze dochter.

Maya's mother (google)