Van een High School-uitwisseling in Frankrijk naar Sciences Po Parijs: het verhaal van Aaron.

De eerste weken zijn pittig. Maar na 2 weken voelde hij zich op zijn plek

De grootste aanpassing voor Aaron in de eerste twee weken was het eten.

Het eten was anders dan thuis. In Japan was hij gewend aan een bepaald ritme van groente en maaltijden. Frankrijk heeft een hele eigen eetcultuur, en daar moest hij aan wennen. Hij vond het niet makkelijk om voor zichzelf te praten. Maar dat heeft hij geleerd.

"Ik zei: weet je, ik ben gewend om wat meer van dit of dat bij het eten te hebben. Zou dat mogelijk zijn?"

Hij moest voor zichzelf opkomen en aangeven wat hij wilde. Die stap kostte moed en heeft hem laten groeien. Volgens hem is dat een vaardigheid die veel jongeren nog niet hebben, zeker als thuis alles geregeld wordt door hun ouders. Zelfstandig naar het buitenland gaan is een mooie manier om dat te leren.

Ook aan het licht moest hij wennen. Of eigenlijk het gebrek eraan. In Frankrijk in de winter vertrek je in het donker naar school en kom je ook in het donker weer thuis. Je ziet geen daglicht. Dat was nieuw voor hem, als student uit Tokyo.

Al deze ervaringen maakten zijn uitwisseling waardevol. Hij leerde dingen die hij thuis nooit had geleerd.

Wat je echt mee naar huis neemt

Vier jaar later denkt Aaron nog steeds aan wat er voor hem veranderde in Frankrijk. Het is niet alleen het Frans.

"Eén van de belangrijkste dingen is voor jezelf opkomen. Ik moet kunnen aangeven wat voor mij belangrijk is."

Het andere is nieuwsgierigheid. Voor Frankrijk volgde hij vooral Japanse of Amerikaanse media. Na zijn tijd in Frankrijk wilde hij verder kijken.

"Ik probeerde me te verdiepen in Afrikaanse media, Franse media, en ga zo maar door. Die nieuwsgierige houding heb ik daar geleerd, en ik heb er nog steeds veel aan."

De vrienden die hij maakte tijdens zijn verblijf bij een gastgezin en High School-uitwisseling in Frankrijk zijn nog steeds zijn vrienden, ook al ziet hij ze maar eens in de paar jaar.

"Ik heb niet veel vrienden gemaakt, maar de vrienden die ik daar heb gemaakt, zijn nog steeds hele goede vrienden van me."

Begeleiding door Nacel

Aaron had momenten tijdens zijn vijf weken in Frankrijk waarop alles even te veel werd.

Nacel nam twee keer telefonisch contact op tijdens zijn verblijf. Allebei de keren was dat precies op zo'n moment.

"Dat was precies op die momenten dat het me even allemaal te veel werd. Het hielp enorm om mijn verhaal te kunnen doen bij iemand, om te weten dat er iemand is waar je op terug kunt vallen. Dat gaf veel rust."

Je staat er tijdens een uitwisseling niet alleen voor. Nacel neemt contact met je op en je kunt ze ook makkelijk bereiken via WhatsApp. Dat is fijn om vooraf te weten.

Je hoeft niet vol zelfvertrouwen te zijn, als je maar bereid bent om te proberen

Aaron noemt zichzelf een piekeraar. Voor zijn uitwisseling maakte hij zich overal zorgen over. Hij zegt: "Ik was één groot wandelend zorgenbord. Wat als mijn gastgezin me niet aardig vindt, dat soort dingen."

Wat hem hielp was een simpele gedachtewisseling. Hij was er maar even. Wat er ook mis zou gaan of ongemakkelijk zou voelen, het bleef niet aan hem plakken als hij weer thuis was.

"Welke spanning of ongemak je ook voelt, als je het van een afstand bekijkt, is het zo voorbij."

Zijn tip: besteed je tijd actief, leg contact met mensen, leer van ze en maak zoveel mogelijk nieuwe connecties. Spreek de taal zo veel mogelijk. Sta open voor alles wat anders voelt dan thuis.

"Je kunt niet denken: het is niet zoals thuis, dus ik vind het niet leuk. Dat helpt niet."

Hij vindt ook dat jezelf problemen leren oplossen belangrijk is. Zo moest hij in Frankrijk een paar keer zelf zijn bagageproblemen oplossen. Dat gaf stress, maar het leerde hem wel zelfredzaam zijn — en erop vertrouwen dat hij dingen alleen kan regelen.

Waar Aaron nu staat

Midden augustus 2026 vertrekt Aaron opnieuw naar Frankrijk om zich daar te vestigen.

Zijn gastgezin, dat hij ontmoette tijdens zijn uitwisselingsprogramma via Nacel, haalt hem op van het vliegveld en brengt hem naar zijn studentenwoning. Hij gaat politicologie, internationale betrekkingen en economie studeren aan Sciences Po Paris. Hij heeft een volledige beurs gekregen voor vijf jaar.

Gevraagd hoe het allemaal gelukt is, antwoordt hij simpel:

"Alles viel uiteindelijk vanzelf op z'n plek, maar het begon bij mijn uitwisseling via Nacel. ”

Het Frans dat hij daar leerde. De nieuwsgierigheid die ontstond. Het vertrouwen om zich uit te drukken in een taal die hij net aan het leren was. Het ene heeft tot het andere geleid — en nu gaat hij studeren in Frankrijk.